Donderslag bij heldere hemel

Ik zal die 3e december nooit vergeten. Ik had die avond een afspraak bij de neuroloog, om de resultaten van het EMG te bespreken.

Ik was keurig op tijd, maar de arts had het gepast gevonden om er op het laatste moment een patiënt tussen te nemen zonder mij te verwittigen. Daar zat ik dus te wachten in een kleine ongezellige wachtkamer, op een oncomfortabele harde stoel van iets voor zessen tot kwart voor acht ´s avonds. Want de arts vond het nodig om na die patiënt, eerst nog een paar telefoontjes te plegen. Tegen dan was mijn stress en frustratie zodanig dat ik er misselijk van werd.

Toen ik eindelijk binnen mocht ging er van alles door mijn hoofd heen, maar niets kon me voorbereiden op de komende mokerslag.

“Mijnheer Depuydt, zet u want ik heb heel slecht nieuws voor u.  U heeft ALS, kent u Hawking? U heeft dezelfde aandoening. Bereid u voor, want de gemiddelde levensverwachting is twee jaar. Nu, het is al laat, ik raad u aan eens te gaan lezen op de site van de liga. Daar staat veel informatie op. Ik stel voor dat u overmorgen met uw vrouw terugkomt en de vragen die u samen heeft, dan voorlegt. Dat is dan 80€ alstublieft.”

Ik was helemaal van de plank. Stomverbaasd sleepte ik me tot in de wagen, startte, reed weg zonder echt te beseffen wat er net gebeurde. Ik reed even doelloos rond, zette me na een paar minuten aan de kant en brak. Daar zit je dan als papa van twee kleine kinderen, met je hoofd tussen je handen geklemd, te schreien, hopend dat het allemaal niet echt gebeurde.

Erger nog, hoe breng je zo nieuws bij je geliefden. De kinderen waren nog op. Mijn vrouw zou me sowieso bij het thuiskomen, vragen hoe het geweest was. Hoe daarop antwoorden wetende dat je kinderen erbij zijn en dat je opnieuw zal breken wanneer je haar toekomst en leven gaat verpletteren door haar te vertellen dat jouw dagen geteld zijn. Dat je niet samen oud zal worden, je kinderen hun papa zullen zien aftakelen en weten sterven. Ze zonder hem zullen moeten opgroeien.

Ik belde mijn schoonmoeder, die de verjaardag van haar man vierde, bracht haar op de hoogte van het slechte nieuws en riep haar hulp in. We spraken af om samen thuis binnen te gaan, en zij zou met de kinderen naar boven gaan, zodat mijn vrouw en ik in alle rust konden praten.

Toen waren mijn ouders aan de beurt, die de verjaardag van mijn jongste broer aan het vieren waren. Tijdens de rit naar huis stortte ik over de handenvrij mijn hart uit tegen mijn mama.

Thuis ging Omi me voor bij het binnengaan. De verraste blik van mijn echtgenote veranderde ogenblikkelijk toen schoonmoeder nee knikte op de vraag of alles ok was. De kinderen waren blij met de verrassing dat Omi ze ging instoppen.

Mij restte nog enkel de liefde van mijn leven, het meest troosteloze nieuws ooit te brengen. Sorry …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s