Het leven is te kostbaar

Mijn brief aan het palliatief team van het UZ Gent.

Geachte lezers,

Het voor zichzelf bezig zijn met het euthanasievraagstuk opent hoe dichter je bij het einde komt, steeds meer parallelle vragen, waar je verschillende antwoorden op vind die op hun beurt tot nog meer vragen leiden. Het zwart-wit antwoord die je nastreeft, wordt verzwolgen in een kluwen van grijze half waarheden. De zaken die in het begin als waarheid golden en als paal boven water stonden, zijn ondertussen slechts nog meedrijvend wrakhout.

In normale taal, ik heb nu meer vragen dan in het begin. Al mijn zekerheden vallen als kaartenhuisjes ineen.

Dit was helemaal de bedoeling niet. Aanvankelijk wist ik voor mezelf precies wat ik wilde, euthanasie als een uitweg uit dit pijnlijke uitzichtloze bestaan. Door mijn eigen uitvaart te regelen, heb ik een beeld van mezelf gezien, die iedereen behalve ikzelf zag. Zwartgallig Calimero-esk, de wereld is tegen mij, en dus gaan we koppig met het hoofd vooruit, alles en iedereen rammen.

Ik ben er in geslaagd de mensen rond me, die om me geven, te vervreemden en soms zelfs te kwetsen. Onvergeeflijk! Bovendien heeft dit voor een extra negatief en zelfdestructieve vicieuze neerwaartse spiraal gezorgd.

En nu? Is dit het beeld dat ik van mezelf wil nalaten? Hell no!

Ik wil terug mezelf zijn, de grappende feestende bourgondiër die tijd tekort komt om alles te ontdekken. Die mensen helpt en dingen aanleert. De geniet van zijn gezin, vrienden, het leven.

Door alles te her evalueren, heb ik gemerkt dat mijn interactie met de leefwereld rond mij, de laatste weken veranderde in positieve zin. Dankzij die andere eigen ingesteldheid, is het leven terug draaglijk, op sommige momenten zelfs mooi. Zo is de interactie met de bewoners en de personeelsleden van het woonzorgcentrum drastisch positief veranderd.

Wat wel een onherroepelijke realiteit blijft, is dat ik progressief zal blijven aftakelen, en er komt een tijd dat ik er zal willen uitstappen. Na rijp beraad zou ik dan ook graag de procedure verder zetten zodat indien nodig, alles klaar is om sneller en efficiënt te kunnen verder gaan met de euthanasie. Ik ben nog steeds bang voor de latere medische complicaties en vrees echt de pijn en paniek die daar mee zullen gepaard gaan. En dat wil ik niet, voor mezelf niet, en niet voor de mensen rond me.

Ik wens volledig van de huidige datum van 27 april af te stappen. De tijd die we doorbrachten met onze gesprekken is zeker niet verloren. Onder andere door deze gesprekken ben ik nu waar ik sta. Is het mogelijk de kinderen in die zin voor te bereiden, dat er een moment zal zijn dat ik geen keuze meer zal hebben. Ze voorbereiden op mijn mortaliteit.

Kaat, wil je me verontschuldigen voor de emotionele rollercoaster die je doormaakte. Ik heb/had nooit de bedoeling je dit allemaal op die manier te laten doormaken. Weet dat ik heel veel van je hou. Ik weet dat je verder wil met je leven. Ik wil je daarin niet tegenhouden. Dat recht heb ik niet.

Ik hoop dat ik zo mijn hersenkronkels heb kunnen iets of wat verklaren.

Ik ben bereid te sterven en dat vanaf nu indien nodig, maar bij hard nader nadenken ben ik nog niet klaar met leven.

4 Reacties op “Het leven is te kostbaar

  1. Mooi geschreven ben er echt even stil van nicolas hopelijk komt je project voor bij u ouders een kangeroe woning te maken in orde maar als we met zen allen onze handen in elkaar slagen moet dit toch kunnen lukken ik wens het je echt toe
    Groetjes christel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s